//Υπέρβαση και Ιεροί Τόποι του Ελληνικού Τοπίου (Landscape)

Υπέρβαση και Ιεροί Τόποι του Ελληνικού Τοπίου (Landscape)

«Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να ΄ναι οι τελευταίοι / οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν …» Μανόλης Αναγνωστάκης

Κάθομαι που λες Φίλε Αναγνώστη Συνταξιδευτή, πίνοντας τον καφέ μου και καπνίζοντας και αγναντεύω την Πορτάρα, (ότι έχει μείνει απ’ τον Ναό του Απόλλωνα στη Νάξο) και τη θάλασσα, φουρτουνιασμένη, μασώντας το χώμα που ο κυκλαδίτικος αέρας χώνει στο στόμα και στη μύτη μου, Ιούνιος μήνας ξένη στο τόπο μου, κλασσικά, ως σκεπτόμενη «Ελληνίς – Αλλοδαπίς» παρατηρώντας το συνάφι των Τουριστών-κατακτητών να σέρνονται, ευδαίμονες, γύρω μου, ρουφώντας ότι έχει παραμείνει από το Κυκλαδίτικο χρώμα του, λίγο πιο όμορφου από τη Μύκονο, νησιού και ασχημότερου απ’ όλα τ’ άλλα. Η ατμόσφαιρα δηλώνει προσμονή, Δημοτικές εκλογές, πρόωρες Βουλευτικές, άνοδος του τουρισμού, κινητοποιήσεις των Φοιτητών (οι νέοι που τους λες «αλήτες» όταν δεν ξεγυμνώνονται συνευρισκόμενοι στα ριάλιτι αλλά προσπαθούν, απλώς, να σπουδάσουν και να εργαστούν εντίμως), αξίες σε πτώση, ρευστότητα, αποτυχημένα οικονομικά συστήματα, μετάβαση, διεθνώς, σε άγνωστα κοινωνικοπολιτικά μονοπάτια, παγκόσμια ανατροπή και η μάζα, «… δειλή, μοιραία κι άβουλη αντάμα / προσμένοντας …». «Να που μας προέκυψε ο Βάρναλης κλασσικός, δεν βαριέσαι, πέθανε κι ο Αναγνωστάκης, αισθάνομαι το βάρος του επόμενου ποιητή που θεωρεί χρέος του να συνεχίσει το έργο του προηγούμενου, το πνεύμα έχει μια πορεία στους αιώνες, κανείς ποιητής δεν σπάει την αλυσίδα, μετά από μένα άλλος, όσο υπάρχει ο Πλανήτης Γη σε περιστροφή, μέχρι την επόμενη Κβαντική – Ορφική έκρηξη.

Οι Άνθρωποι είναι σε αναμονή, το βλέπεις στα πρόσωπά τους, τα θνητά κορμιά τους σέρνονται σ’ ένα πέρα-δώθε, τουρίστες, οι τόποι περιμένουν ν’ απλώσουν τη πραμάτεια, ότι έχουν να ξεπουλήσουν στο Γιουσουρούμ, ένα παγκόσμιο αλισβερίσι, τρέχα απ’ εδώ, περίμενε ΄κει, λες και η Παγκόσμια Οικονομία υπάρχει για ένα Τουρισμό με παλίρροια και άμπωτη. Έτσι στρέφομαι στον Χρόνο, Εγώ ο  Ταξιδευτής Του και βρίσκω ανακούφιση στο αδιέξοδο της Παγκοσμιότητας, στους Τόπους, όπου η υπέρβαση άρχισε να δημιουργεί τη πορεία της Ανθρωπότητος, μη ξέροντας σε ποια Χρονική Στιγμή και πού θα σημάνει το Τέλος της πορείας αυτής, πράγμα που με λυπεί, αφάνταστα. Ιεροί Τόποι, λοιπόν, του Ελληνικού Τοπίου, πάρα πολλοί, λίγοι θα ειπωθούν εδώ κι αυτοί οι στίχοι θάναι οι τελευταίοι γιατί η Ελλάδα με πονάει, Φίλε Αναγνώστη Συνταξιδευτή. Έφεσος και ας ανήκει στο Τουρκικό έδαφος, μεγάλη Πολιτιστική κίνηση στην Αλεξανδρινή εποχή, ανταγωνιζόταν την Αλεξάνδρεια των Πτολεμαίων και είχε μια μεγάλη βιβλιοθήκη, δίπατη με κολωνάκια, ένα αριστούργημα Στατικής, καθώς και τον Ναό της Αρτέμιδας ένα από τα 7 θαύματα του Αρχαίου Κόσμου, κεντρικό φαρδύ δρόμο με κτίρια υπέρκομψα, ανασκάπτεται από την Αυστριακή Αρχαιολογική Εταιρεία σε συνεργασία με την Τουρκική και διατηρείται θαυμάσια, με σεβασμό και εξυπνάδα από το Τουρκικό Κράτος και για τους Έλληνες υπάρχει πάντα Ελληνόφωνος, άριστα καταρτισμένος, ξεναγός, Τούρκος βέβαια. Κάπου κοντά υπάρχει ένας λόφος, όπου σ΄ ένα σπίτι λένε ότι έκλεισε τα μάτια της, υπέργηρη, η Παναγιά, η Μαυροφορεμένη Μάνα του Χριστού, στα χέρια του Ιωάννη του Ευαγγελιστή, του πιο μορφωμένου απ’ τους Μαθητές του Θεανθρώπου, άλλο ο μετέπειτα εξελιχθείς, Απόστολος Παύλος που δεν ήταν μαθητής Του, έγραψε όμως την «Προς Εφέσιους»  επιστολή του, και ο Ιωάννης, όχι τυχαία, από την περιοχή της Εφέσου των Φιλοσόφων και Επιστημόνων, κυνηγημένος από τους Ρωμαίους, κατέφυγε αργότερα σε μια σπηλιά της Πάτμου υπέργηρος κι αυτός κι εκεί πέρασε στο χαρτί (πάπυρο) τις συσσωρευμένες πολύτιμες γνώσεις  του, την πείρα και η κρίση του, πριν πεθάνει, την περίφημη «Αποκάλυψη», καιρός να την διαβάσετε γιατί  το κους-κους χωρίς τη γνώση, πασπαλισμένο με αμορφωσιά, κάνει κακό. Το νησί είναι Ιερός Τόπος και ψηλότερα από τη σπηλιά έχει κτιστεί μοναστήρι που έχει ένα από τα ωραιότερα εκκλησιαστικά Μουσεία του Κόσμου, με πολύτιμους θησαυρούς, πάπυρους και Βιβλία, μεταφράσεις της Αρχαίας Γραμματείας από υπερβατικούς καλογέρους, το χρυσόβουλο του Βυζαντινού αυτοκράτορα που δίνει δύναμη στο μοναστήρι, αξίζει να πάτε να προσκυνήσετε θρησκευόμενοι και μη, το «όραμα». Κάθε εποχή και κάθε Άνθρωπος οφείλει να έχει «Όραμα» έτσι προχωράει η Ανθρωπότητα και Ιερός τόπος είναι επίσης το Μέγα Σπήλαιο στην Πελοπόννησο καθώς και η αγαπημένη Αγία Λαύρα με την τεράστια Βιβλιοθήκη, το λάβαρο της Επανάστασης του ΄21 και τον Μεγάλο Πλάτανο στην Αυλή. Υπέρβαση κι εδώ. Μερικοί ωρκισμένοι Φιλικοί, πολεμιστές βρήκαν την κατάλληλη Χρονική Στιγμή μετά από 4 αιώνες επαναστάσεων και προσωπικών αγώνων υπερβατικών Φυσιογνωμιών (Κοσμάς Αιτωλός, Ρήγας Φεραίος κ.λπ), μαζεύτηκαν στον Πλάτανο της αυλής της Εκκλησιάς, ντάλα ήλιος, μαζί και ο Παλαιών Πατρών Ιερέας, πήραν και μια, υφασμένη και κεντημένη στον αργαλειό, εικόνα της Θεοτόκου την στήσανε στο Δέντρο σαν Ωραία Πύλη της Εκκλησίας (της συγκέντρωσης δηλαδή) και ορκιστήκανε με τις ψυχές τους και τα κορμιά τους να φιάξουνε  ελεύθερο Κράτος, Ελληνικό. Μετά πήγαν και κατέλαβαν τα Καλάβρυτα. Έτσι υπάρχουμε σήμερα και βρίζουμε ελεύθερα τους ήρωές μας και λέμε τους Φοιτητές αλήτες γιατί η μοσχοκόρη μας και η αγορίνα  μας δεν κατάφεραν να περάσουν στο Πανεπιστήμιο. Κάπου κοντά στη Φλώρινα, είναι η μεγάλη και η μικρή Πρέσπα, έχω ξαναγράψει για όσους με διαβάζουν, που ανήκει στην Ελλάδα, Αλβανία και Φιρόμ. Υπογείως συνδέεται με τη λίμνη Ωχρίδα του Φιρόμ, με την παραλίμνια πόλη Ωχρίδα ή Αχρίδα  πρώην ελληνική πόλη, που πολλά προσέφερε στην Επανάσταση, για να μην ξεχνάμε, με ανατριχιαστικά και όμορφες Εκκλησίες, Μουσεία και κοντά είναι η άλλη διάσημη πρώην Ελληνική πόλη, το Μοναστήριον (παρ’ ολίγον πρωτεύουσα της Μακεδονίας). Στην Πρέσπα λοιπόν υπάρχουν, στα ιερά βράχια της, «Ασκηταριά», σπηλαιώδη μικρά μοναστήρια και τεράστιες εικόνες, αναλλοίωτες διαμέσου των Αιώνων, άθλος, η κατασκευή τους και η προσέγγισή τους δύσκολη, από την λίμνη όταν έχει τρικυμία και η περιοχή, γεμάτη από σπάνια είδη ερπετών. Εκεί κατέφυγαν καλόγεροι και ιερείς εικονολάτρες, την εποχή του εμφυλίου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (εικονολάτρες-εικονοκλάστες) επί Θεοδώρας της Μικρής (αυτή που βούτηξε τον Αυτοκράτορα Θεόφιλο από την αγκαλιά της διανοούμενης Κασσιανής, απλώς τρώγοντας ένα μήλο, είχαν και τότε Reality show) και πήγαν αυτοί οι υπερβατικοί Άνθρωποι και φιάξαν τούτα τα αριστουργήματα, ακολουθώντας το δικό τους «Όραμα». Αφού είναι δύσκολο να πάτε να τα δείτε, φανταστείτε τι θεϊκά, δύσκολο ήταν να φιαχτούν. Ιερός τόπος λοιπόν τα «Ασκηταριά» και πάμε στα Μετέωρα, όπου, πάλι, κάτι υπερβατικοί Άνθρωποι, Καλόγεροι, ακολουθώντας το «όραμά» τους, φιάξαν, στους παράξενους γρανιτένιους βράχους, καθ’ υπέρβασιν των κανόνων της βαρύτητας, τα μοναστήρια που καμαρώνουμε τουριστικώς, παίζοντας το άρτι αγορασθέν μπεγλέρι μας και εκεί ψηλά, καθ’ υπέρβασιν της γήϊνης σάρκας τους επικοινωνούσαν με τον Θεό. Στα Μετέωρα είναι εύκολη η πρόσβαση, τώρα και τα περισσότερα μοναστήρια, ανοιχτά και βατά. Στην Αθήνα στο άσχημο κτίριο του Υπουργείου Παιδείας είναι ενσωματωμένο ένα Εκκλησάκι ανάμεσα στις κολώνες.  Όταν έγινε η Επανάσταση, δεν υπήρχαν πολυκατοικίες, ελπίζω τα παιδιά σας να το ξέρουνε, εσείς το ξέρετε βέβαια, το Εκκλησάκι ήταν τμήμα Μοναστηριού. Κάτω από το Ιερό της Εκκλησίας, κάτω από τα πόδια του Ιερέα που ιερουργούσε υπήρχε καταπακτή που οδηγούσε στα υπόγεια, υγρά από τα νερά του Ιλισού. Εκεί είχε δημιουργηθεί Εργοτάξιο παραγωγής φυσιγγιών, για τα μονόκανα όπλα της εποχής. Οι Καλόγεροι, με κίνδυνο μεγάλο έκρηξης από το μπαρούτι, σε κλειστό μη αεριζόμενο χώρο, έφιαχναν τα «βόλια» που μετέφεραν από υπόγεια σήραγγα, στην κορυφή του Υμηττού, όπου υπήρχε το αντάρτικο, οι Κλέφτες και Αρματωλοί, ο Άτακτος Στρατός που έκανε την Επανάσταση. Ιερός τόπος λοιπόν, το Όραμα δίνει δύναμη για υπέρβαση, σταθείτε λίγο όταν κάνετε τη βόλτα σας στα επώνυμα μαγαζιά της περιοχής και κρατήστε ενός λεπτού σιγή με κατάνυξη, Χριστιανοί, Έλληνες αφού επιλέξατε να λέγεστε έτσι και πριν αγοράσετε το επώνυμο ρούχο για να βγάλετε το μάτι της Γειτόνισσας  στην Ανάσταση ή σε κάνα Γάμο ή Βαφτίσι. Στην Σαντορίνη  υπάρχουν παμπάλαια Μοναστήρια, χαριτωμένα και γεμάτα λουλούδια με πανέμορφες εικόνες και Τέμπλα, υπερβατικά κτίσματα, σε μια περιοχή που το έδαφος είναι λάβα και ο Εγκέλαδος ξερογλύφεται μονίμως, ωστόσο οι εκκλησιές και τα μοναστήρια ήταν ένας συνδεσμικός κρίκος, με υπερβατική εμμονή, στο όραμα των Ανθρώπων, να παραμείνουν στην καμένη και κομμένη, φτωχή γη τους και στο αφιλόξενο ηφαίστειο. Στην δεκαετία του ΄50 ήταν παλικαριά να είσαι Παπάς ή Δάσκαλος ή Γιατρός σε τούτο Τον, από μόνο του, Ιερό τόπο. Στην Τήνο δε, υπάρχει, όλοι το ξέρετε, το Ιστορικό Μοναστήρι της Παναγιάς. Η Παναγιά, η Πανέγια, η Μαρία, Η Μαριά, η Θεοτόκος είναι μια υπερβατική γυναικεία φυσιογνωμία που συνοψίζει πολλά πράγματα, πολλές αξίες Διαχρονικές. Η υπέρβαση στην περίπτωσή της ήταν το μεγάλο βάρος που της εμπιστεύθηκε η Ιστορία της Ανθρωπότητας, βάρος που μόνο μια γυναίκα μπορούσε να αντέξει και η λατρεία των Ανθρώπων στο όνομά της, ιεροποιεί κάθε χώρο που σχετίζεται με την Ιερότητά της έστω και με μια εικόνα έστω και με μια Ιστορία, ένα μύθο, ένα θρύλο, αν θες, ένα Όραμα.

Δεν τελείωσα με τους Ιερούς Τόπους της Ελλάδας, Φίλε Αναγνώστη Συνταξιδευτή, αν είναι δυνατόν, όλη η Ελλάδα είναι Ιερή, δεν το ξέρεις, δεν  θέλεις να το μάθεις, δεν θέλεις να το πιστέψεις, γιατί άλλωστε, είναι μεγάλο το βάρος, οι ώμοι σου αδύναμοι, φύγε, πήγαινε να τους ανακαλύψεις μόνος σου, βήμα, βήμα, να νιώσεις τη μυρωδιά του ιδρώτα των δημιουργών τους, ν’ ακούσεις το κλάμα και τα βογγητά τους, την ανάσα του Θανάτου τους, να μυρίσεις, το χαμόγελο της αποδοχής τους, να χρωματίσεις στα μάτια σου. Άσε μου το χέρι, βιάζομαι να προλάβω, είμαι ταξιδευτής του χρόνου. Με καλούν!..

ΕΠΗ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Για το Astronafpaktos.gr

TAGS: