//Οι σεξιστικές καρέκλες του Ερντογάν ξεγύμνωσαν την υποκρισία της ΕΕ

Οι σεξιστικές καρέκλες του Ερντογάν ξεγύμνωσαν την υποκρισία της ΕΕ

Η απρέπεια του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν κατά την επίσκεψή της στην Αγκυρα την Τρίτη αποτελεί μείζον θέμα όχι μόνο σε συμβολικό επίπεδο, αλλά και ως προς την ουσία της.

Ο Τούρκος πρόεδρος υποδέχθηκε την πρόεδρο της Κομισιόν και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, δίνοντας για ακόμη μια φορά το στίγμα του. Με μεγαλομανία, με ρεβανσισμό και με πολύ καλά προμελετημένη επίδειξη ισχύος, απέναντι σε αυτούς που έχει μάθει πολύ καλά να χειρίζεται με τις απειλές του.

Όπως κατέγραψαν οι κάμερες, ο Μισέλ έκατσε σε καρέκλα δίπλα από τον “Σουλτάνο”, και η ντερ Λάιεν απέναντι, στον καναπέ. Και εγένετο #Sofagate.

Η όλη συμπεριφορά του Ερντογάν προκάλεσε την οργή της προέδρου της Κομισιόν, με τον εκπρόσωπό της, Ερίκ Μαμέρ να απαντά πως η πρόεδρος “περιμένει ότι ο θεσμός που εκπροσωπεί θα τυγχάνει της συμπεριφοράς που απαιτείται από το πρωτόκολλο”, βιώνοντας στο πετσί της τη διάκριση σε βάρος των γυναικών.

Παράλληλα ο Ερίκ Μαμέρ ανέφερε ότι η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν “ζήτησε από την ομάδα της να προχωρήσει στις απαραίτητες επαφές για να εξασφαλίσει ότι τέτοιο περιστατικό δε θα συμβεί στο μέλλον”.

“Είμαι βαθιά ανήσυχη για το γεγονός ότι η Τουρκία αποσύρθηκε από την Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης” είπε άλλωστε με καυστικό τρόπο η ίδια η ντερ Λάιεν, στις δηλώσεις της μετά τη συνάντηση. “Πρόκειται για την προστασία των γυναικών, την προστασία των παιδιών, κατά της βίας και είναι σαφώς κακό σημάδι αυτήν την στιγμή. Τα θέματα που έχουν σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι διαπραγματεύσιμα”, σημείωσε χαρακτηριστικά, την ώρα που η Τουρκία καταπατά το ένα δικαίωμα μετά το άλλο, με διώξεις, φυλακίσεις και απομόνωση αντιφρονούντων.

Φυσικά, η συμπεριφορά του Ερντογάν δεν είναι τυχαία, μιας και διολισθαίνει διαρκώς μακριά από το κοσμικό Κράτος. Στην ουσία, με την πράξη του αυτή έδειξε προς τη “Δύση” πως δεν θα κάνει πίσω στο ζήτημα των δικαιωμάτων των γυναικών. Με το να “βάλει” την κ. ντερ Λάιεν στη “θέση” που θεωρεί ότι πρέπει να έχουν οι γυναίκες, κατέδειξε με τον πιο ηχηρό τρόπο πως δεν τη θεωρεί άξια συνομιλήτριά του βάσει του φύλου της. Η σεξιστική του συμπεριφορά σχολιάστηκε άλλωστε και από πολλούς ευρωβουλευτές και ευρωβουλεύτριες.

“Πρώτα αποσύρονται από την Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης και τώρα αφήνουν την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής χωρίς κάθισμα κατά την διάρκεια επίσημης επίσκεψης. Είναι ντροπή #WomensRights”, έγραψε στο Twitter η πρόεδρος της σοσιαλιστικής ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Ισπανίδα Ιράτχε Γκαρσία Πέρες.

Η ολλανδή φιλελεύθερη ευρωβουλευτής Σοφί ιν τ’ Βελντ καυτηρίασε το γεγονός ότι ο Μισέλ παρέμεινε “σιωπηλό” χωρίς να αντιδρά επί τόπου.

Το θέμα στηλίτευσε και ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Δημήτρης Παπαδημούλης, με ανάρτησή του.

Από τη δική του μεριά, ο Μισέλ τα “έριξε” στο πρωτόκολλο και στην τουρκική κυβέρνηση, καθώς βάσει πρωτοκόλλου, ο ίδιος είναι τυπικά ανώτερος σε διπλωματικό επίπεδο και έτσι θα έπρεπε εκείνος να κάτσει στη μία και μοναδική καρέκλα, δίπλα στον Ερντογάν. Λες και αν ζητούσε μια καρέκλα για τη πρόεδρο της Κομισιόν, ή αν παραχωρούσε τη θέση του μπροστά στους φακούς και τα φλας, θα διέπραττε βαρύτατο αδίκημα.

“Η αυστηρή ερμηνεία των κανόνων του πρωτοκόλλου από τις τουρκικές υπηρεσίες προκάλεσε μια δυσάρεστη κατάσταση: τη διαφορετική, ακόμη και μειωτική, μεταχείριση της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι μερικές εικόνες που εμφανίστηκαν έδωσαν την εντύπωση ότι ήμουν αναίσθητος σε αυτήν την κατάσταση. Τίποτα δεν απέχει πιο πολύ από την πραγματικότητα ούτε από τα βαθιά συναισθήματά μου. Ούτε τέλος από τις αρχές του σεβασμού που μου φαίνονται απαραίτητες.

Εκείνη τη στιγμή, ενώ αντιλαμβανόμαστε τη λυπηρή φύση της κατάστασης, επιλέξαμε να μην την επιδεινώσουμε από ένα δημόσιο περιστατικό, και να αξιοποιήσουμε σε αυτήν την αρχή της συνάντησης την ουσία της πολιτικής συζήτησης που επρόκειτο να ξεκινήσουμε, η Ούρσουλα και εγώ, με τους οικοδεσπότες μας” επισημαίνει ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σε μια αμφιλεγόμενη ανάρτησή του στο Facebook.

Charles MICHEL20 ώρες πριν

Nous avons participé ce mardi, Ursula von der Leyen et moi-même, à une rencontre à Ankara avec le président turc Recep Tayip Erdogan. Quelques images ont provoqué des réactions et interprétations parfois rudes. Ce qui m’amène à réagir.

Notre visite marquait un moment important dans le processus complexe d’amélioration des relations de l’Union européenne avec la Turquie. Elle a été le résultat d’une préparation minutieuse, et d’un travail diplomatique mené depuis des longs mois pour ramener ce pays à une approche plus constructive dans son rapport à l’UE.

Et en dépit d’une volonté manifeste de bien faire, l’interprétation stricte par les services turcs des règles protocolaires a produit une situation désolante: le traitement différencié, voire diminué, de la présidente de la Commission européenne.

Les quelques images qui en ont été diffusées ont donné l’impression que j’aurais été insensible à cette situation. Rien n’est plus éloigné ni de la réalité, ni de mes sentiments profonds. Ni enfin des principes de respect qui me paraissent essentiels.

Sur le moment, tout en percevant le caractère regrettable de la situation, nous avons choisi de ne pas l’aggraver par un incident public, et de privilégier en ce début de rencontre la substance de la discussion politique que nous allions entamer, Ursula et moi, avec nos hôtes.
La substance, ce fut notamment le discours que nous avons tenu au président Erdogan sur la Convention d’Istanbul, les droits des femmes et des enfants, et plus largement la défense de nos valeurs fondamentales d’État de droit, de liberté d’expression ou de la presse. J’avais d’ailleurs, avant la réunion officielle, rencontré des représentants d’ONU Femmes et d’autres agences de l’ONU. Et nous avons tenu à organiser à Ankara, en dépit de pressions contraires, une conférence de presse conjointe avec Ursula pour rendre compte sans tabous de nos discussions avec la partie turque.

Je suis donc peiné à double titre. D’abord par l’impression donnée que j’aurais été indifférent à la maladresse protocolaire vis-à-vis d’Ursula. Cela d’autant plus, que je suis honoré de participer à ce projet européen dont deux institutions majeures sur quatre sont dirigées par des femmes, Ursula von der Leyen et Christine Lagarde. Et fier aussi qu’une femme, la première de l’histoire, m’ait succédé comme Première ministre de Belgique.

Enfin je suis peiné, parce que cette situation a occulté le travail géopolitique majeur et bénéfique que nous avons réalisé ensemble à Ankara, et dont j’espère que l’Europe récoltera les fruits.

***
On Tuesday, Ursula von der Leyen and I attended a meeting in Ankara with Turkish President Recep Tayyip Erdoğan. Some of the photographs of that meeting have provoked harsh reactions and interpretations, to which I feel bound to respond.

Our visit marked an important moment in the complex process of improving relations between the European Union and Turkey. It was the culmination of meticulous preparation and diplomatic effort conducted over many months with the aim of encouraging that country to adopt a more constructive approach in its relationship with the EU.

And despite a clear desire to do the right thing, the strict interpretation of the protocol rules by the Turkish authorities gave rise to a distressing situation: the differentiated – even inferior – treatment accorded to the President of the European Commission.

The few photographs of that meeting which have been circulated have given the impression that I was indifferent to the situation. Nothing could be further from the truth, or from my deeply held feelings – or indeed from the principles of respect which I hold so dear.

At the time, while realising the regrettable nature of the situation, we decided not to make matters worse by creating a scene. At the beginning of the meeting, we resolved instead to focus on the substance of the political discussions, which Ursula and I were to embark upon with our hosts.

Those discussions were centred in particular on the conversation we had with President Erdoğan regarding the Istanbul Convention, women’s and children’s rights and, more broadly, the safeguarding of our fundamental values: rule of law, freedom of expression and freedom of the press. Prior to the official meeting, I also met representatives of UN Women and other UN agencies and, despite pressure to do otherwise, we made a point of organising a joint press conference with Ursula in Ankara in order to give a full and frank account of our discussions with the Turkish side.

I am therefore saddened on two counts. Firstly, by any suggestion that I may have been indifferent to the protocol misstep with respect to Ursula, especially considering how honoured I am to be a part of the European project, two of whose four main institutions are headed by women, Ursula von der Leyen and Christine Lagarde. And how proud I am that a woman, the first in history to hold the office, succeeded me as Prime Minister of Belgium.

Secondly, I am saddened that this situation has overshadowed the substantial and beneficial geopolitical work which we accomplished together in Ankara, and which I hope will prove fruitful for Europe.

Με τη διαφορά πως η συνομιλίτριά του έδειξε εξ αρχής την ενόχλησή της και την αμηχανία της. Με τη “παγωμένη” στάση του από την άλλη, ούτε υπερασπίστηκε τη θεσμική του συνέταιρο έναντι του Ερντογάν, ούτε έδωσε το “σήμα” προς τα έξω πως η ΕΕ κινείται ενωμένη και αδιαίρετη απέναντι στην Τουρκία. Μάλιστα, τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα από την τοποθέτηση του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος πήρε θέση υπέρ του Μισέλ, κάνοντας και εκείνος λόγο για σεβασμό στο πρωτόκολλο. “Και εγώ είχε τύχει να κάτσω σε πολυθρόνα όταν ταξίδευα με τον Τουσκ”, είπε μιλώντας στο Politico, για να υποβαθμίσει εν συνεχεία το γεγονός λέγοντας πως “υπήρχαν πιο σημαντικά ζητήματα στη συνάντηση αυτή”, όπως η “θετική ατζέντα”. Για ποια θετική ατζέντα όμως μιλάμε την ώρα που οι γυναίκες δεν έχουν ισότιμη θέση σε αυτή;

Από την άλλη, όπως πολλοί επισημαίνουν στον Μισέλ, το 2017 είχε υποδεχθεί με ιδιαίτερη θέρμη τον Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στις Βρυξέλλες, κάτι που αντιβαίνει, όπως σχολιάζουν χρήστες του Facebook, στις ανά διαστήματα ομιλίες του Βέλγου διπλωμάτη για τα δικαιώματα των γυναικών και των διωκόμενων εν γένει. Ήταν άλλωστε την εποχή που ο Ερντογάν απειλούσε την ΕΕ με στρατιές προσφύγων και μεταναστών, αν δεν ικανοποιούσαν τα αιτήματά του για περισσότερες χρηματοδοτήσεις και για “σιωπηλή συναίνεση” στα ζητήματα των ενεργειακών.

Δικαίως, άλλοι χρήστες των social media χαρακτήρισαν τον Βέλγο πολιτικό ως “κατ’ επίφαση φεμινιστή και συντηρητικό φιλελεύθερο που συμμαχεί με έναν φονταμενταλιστή”.

Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, στην παρακάτω φωτογραφία:

Μετά την απόσυρση της Τουρκίας από τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είχε την ευκαιρία να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα υπέρ των περιβόητων αξιών της ΕΕ, αλλά επέλεξε να παίξει τις σεξιστικές καρέκλες του Σουλτάνου.

Εν τέλει, το όλο #sofagate δείχνει για ακόμη μια φορά πως το δόγμα “διαίρει και βασίλευε” του ισλαμιστή Ερντογάν ζει και βασιλεύει, και πως η ΕΕ είναι βαθύτατα διχασμένη ως προς την αντιμετώπισή του, χωρίς να υπάρχει κοινή γραμμή. Την ίδια ώρα, αναδεικνύεται με τον πιο συμβολικό τρόπο πως παρά τις εξαγγελίες και τα ψηφίσματα, η θέση της γυναίκας στη θεσμική εξουσία, βρίσκεται ακόμη εν αμφιβόλω και αμφισβητείται σε κάθε ευκαιρία από εκείνους που πρεσβεύουν τις πιο ριζωμένες αντιλήψεις της συντήρησης. Και όσο ακραίες κι αν ακούγονται προς τα δυτικά οι θέσεις του Ερντογάν, δυστυχώς φαίνεται πως τα οικονομικά συμφέροντα είναι πολύ ισχυρά για να τις κάμψουν.