//Αραρίσκοντας Ηλίας Προβόπουλος: Ο χειμώνας και η κακή μας μοίρα…

Αραρίσκοντας Ηλίας Προβόπουλος: Ο χειμώνας και η κακή μας μοίρα…

Ηλίας Προβόπουλοε

Το πέρασμα της Μήδειας -όπως αποκάλεσαν ένα κάπως πιο έντονο και συνηθισμένο καιρικό φαινόμενο του Φλεβάρη- με κύρια χαρακτηριστικά τις χιονοπτώσεις και τις χαμηλές θερμοκρασίες σε όλη τη χώρα αποκάλυψε για μια ακόμη φορά πόσο επιπόλαια βλέπουμε τα πράγματα και πως πόσο πρόχειρα και άστοχα κρίνουμε τις περιστάσεις. Στην περίπτωση δε, και αυτό είναι το χειρότερο, δημιουργείται μια πρωτοφανής σύγχυση που ξεκινάει από τα ασύδοτα κανάλια που ζήλεψαν φαίνεται την δόξα των ανεύθυνων κοινωνικών δικτύων και κάνουν ότι μπορούν να πέσουν χαμηλότερα σε αξιοπιστία και σε σοβαρότητα.

Πρώτα – πρώτα θα πρέπει να μάθουν τι είναι το χιόνι και τι ο πάγος και να ρωτήσουν κανέναν παλιότερο πως αντιμετώπιζε ο κόσμος αυτά τα δυο φαινόμενα του χειμώνα. Να πληροφορηθούν πως προετοιμάζονταν τότε οι άνθρωποι για να ζήσουν τον χειμώνα και τα απρόοπτά του κάποιες φορές και να αφιερώσουν λίγο χρόνο να μεταφέρουν αυτές τις γνώσεις στους τηλεθεατές γιατί όπως φαίνεται οι νεώτεροι δεν ξέρουν καν τι είναι αυτό και τι συνέπειες έχει στη φύση ολόκληρη και τις κοινωνίες των ανθρώπων. Από τη στιγμή που απομακρύνθηκαν από το ύπαιθρο και έπαψαν να έχουν μια στοιχειώδη, λειτουργική σχέση με τα καιρικά φαινόμενα θα τα αντιμετωπίζουν ως παιχνίδι και θα τα ζουν ψηφιακά.

Το χιόνι είναι ένα εργαλείο της φύσης για να μοιραστεί ισομερώς το νερό το χειμώνα που δεν είναι υψηλές οι θερμοκρασίες και θα εξατμιστεί σε πολλά κομμάτια της ξηράς για να το πιεί σιγά – σιγά η γη και να γεμίσουν έτσι οι υπόγειες δεξαμενές της και σπάνια πέφτει παγωμένο. Όταν συμβαίνει αυτό οφείλεται στους κρύους αέρηδες που έρχονται από τον Βόρειο Πόλο στην περιοχή και η έντασή τους περιορίζεται σε λίγες ημέρες. Αλλού, στην Σκανδιναβία για παράδειγμα ή στην Σιβηρία, οι μέρες που παγώνουν τα πάντα διαρκούν και δυο και τρεις μήνες και ο κόσμος εκεί είναι αλλιώς μαθημένος και επιβιώνει.

Στην πατρίδα μας και στην περιοχή μας γενικώς αυτά τα φαινόμενα είναι παροδικά και σύντομα και γι’ αυτό και οι παλιότεροι δεν έκαναν τίποτα ιδιαίτερο καθώς μπορεί να επηρεάζονταν λίγες ημέρες η ζωή τους αλλά αμέσως μετά γαλήνευαν τα πάντα. Επειδή δεν διέθεταν κεφάλαια να συγκεντρώνουν εφόδια και τροφές και τεχνολογία βεβαίως να δημιουργήσουν εγκαταστάσεις ώστε να είναι βέβαιοι ότι δεν θα έχουν προβλήματα, εφάρμοζαν την μέθοδο της συμφιλίωσης με το χιόνι και τον πάγο βεβαίως. Δηλαδή δεν έκαναν τίποτα ώστε να θέσουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο ή προσπαθούσαν τουλάχιστον να αποφύγουν τις άσκοπες μετακινήσεις μέσα στα χιόνια και τους παγωμένους δρόμους.

Δεν το έκαναν γιατί ένιωθαν στριμωγμένοι, ούτε από μεμψιμοιρία αλλά από σεβασμό στα φαινόμενα και χωρίς την αίσθηση της ξιπασιάς που προσφέρουν πολλές φορές οι μηχανές. Ο φόβος να βουλιάξει κάποιος στο χιόνι και να χαθεί ήταν πάντα υπαρκτός ενώ η περίπτωση να γλιστρήσει και να μείνει ανάπηρος σε μια εποχή που ούτε συντάξεις υπήρχαν, ούτε και ασφάλειες ήταν ολέθρια για τον άνθρωπο και την οικογένειά του. Γι’ αυτό και πρόσεχαν πως κινούνταν και αν δεν υπήρχε τρόπος να αποφύγουν μια μετακίνηση την έκαναν με χίλιες προφυλάξεις και συχνά με τη συνοδεία και άλλων ανθρώπων. Επί πλέον, επειδή δεν ήθελαν να πάθουν κακό, φρόντιζαν να μην συμβεί και στους άλλους και για κανένα λόγο δεν υποχρέωναν άλλους να μετακινηθούν για κανένα λόγο.

Αυτά είναι τα πιο απλά πράγματα που θα μπορούσαν να πουν οι τηλεπαρουσιαστές στον κόσμο και όχι να περιμένουν πότε θα βγει ο ένας αφελής και ο άλλος ο ανεύθυνος στην εθνική οδό με δέκα πόντους πάγο να κάνει σβούρες και να δημιουργήσει ατυχήματα. Κάτι τέτοιο ασφαλώς και θα μείωνε την τηλεθέαση, αλλά θαρρώ πως θα το εκτιμούσε περισσότερο ο κόσμος και θα καταλάβαινε πως αν κάτσει και δυο μέρες χωρίς να πάρει τους δρόμους, δεν χάλασε ο κόσμος. Αντιθέτως, θα το ευχαριστηθεί και ο χειμώνας που θα τον αφήσουν ανενόχλητο να επιτελέσει τον ρόλο του χωρίς γκρίνιες και προσβολές από τους επιπόλαιους και τους ανεύθυνους. Τρείς – τέσσερις μέρες του αρκούν να γεμίσει τις υπόγειες δεξαμενές νερό για να έχουμε να μην γκρινιάζουμε το καλοκαίρι…

 Στη φωτογραφία, το χιονισμένο νεκροταφείο της Μεγάλης Κάψης Τυμφρηστού, όπου μόνο όσοι εκεί αναπαύονται δεν έχουν άποψη για τον χειμώνα και πως αντιμετωπίζεται. Πήραν τα μυστικά μαζί τους και μας άφησαν γυμνούς από ιδέες και άμοιρους για την τύχη μας…


Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω

TAGS: